maandag 26 november 2007

Even voorstellen: Dio van der Veen


In tegenstelling tot zijn groen uitgeslagen stripfiguren John & John is hij gewoon varkentjesroze van kleur en zweeft hij niet 30 centimeter boven de grond. Wel heeft hij met deze twee viespeuken gemeen dat hij een op seks beluste maniak is, dus ik raad de jongere lezertjes van dit blog aan om goed op te letten of papa of mama niet achter je staat mee te kijken terwijl je de vieze tekeningetjes van de man met de glimmende schedel aanschouwt. Wij van Strips in Gelderland trokken Nijmegenaar Dio van der Veen aan zijn - eh - jas voor een e-mail-interviewtje.

Wat is je relatie met Gelderland?

Ik heb niet zozeer iets met Gelderland dan wel met Nijmegen. Hoewel ik er pas sinds een jaar of 13 woon voelt het wel als een thuis voor mij. Ik merk dat nog het meest als ik met de trein over de Waal Nijmegen binnenrijd. Dat voelt dan een beetje zoals plassen onder de douche. Warm. Vrij. Ontspannend. En er glijdt iets van je af waardoor je je thuis voelt. Nijmegen is het grootste dorp dat ik ken en als plattelandsjongen voel ik me daardoor erg op mijn gemak hier.

Waarom, in Godsnaam waarom, hebben John en John geen voeten? En van die rare draadarmpjes? Hoe ben je überhaupt op dit tweetal gekomen? (No pun intended.)

Het concept om geen voeten te tekenen is ooit begonnen doordat ik aan het spelen was onaffe lijnen. Hieronder een oud tekeningetje (met Louis en Co-Bra) uit middelbareschooltijd waar je ziet dat ik alleen de bovenkant van de voeten niet teken. Je ziet de voeten wel, maar ze zijn niet getekend. Dit principe zie je hier ook een beetje boven de buik. Bij John & John heb ik de suggestie van voeten losgelaten en ze simpelweg geen voeten gegeven. Het idee van de J&J-strip was ook dat ze makkelijk te tekenen moesten zijn en daarom gaf ik ze ook slechts handen wanneer deze nodig waren voor een handeling. De draadarmpjes maakten het makkelijker om ze bepaalde handelingen te laten verrichten omdat ze al van die rare gedrongen lijfjes hadden. In de loop der tijd ben ik de stripjes steeds serieuzer gaan nemen waardoor ik nu alsnog een dik uur bezig ben om de strip te tekenen/kleuren/letteren.



John & John zijn in de zomer van 2001 ontstaan. Het idee was om een commerciële strip te verzinnen. Twee verschillende karakters met typische eigenschappen. Een viespeuk en een naïeveling. Dat rare driehoekige kapsel van John was heel bewust voor herkenbaarheid gekozen. In eerste instantie was het niet eens echt een kapsel maar meer iets waardoor er duidelijk 2 verschillende mannetjes stonden. De namen John & John zijn ook gekozen omdat het internationale namen zijn (hoewel Spanjaarden vrij consequent Jhon & Jhon schrijven) en omdat ze makkelijk te onthouden zijn.



Een tijdje geleden heb je zowat heel Nijmegen in diskrediet gebracht door in BNN's Spuiten en slikken je verzameling vieze stripboekjes te laten zien. Van welke strip kleuren jouw oortjes het diepst rood? En welke vind je het grappigst of mooist?

Ik weet nog dat ik als kleine jongen bij een vriendin op bezoek was die mij een stripboek van haar vader liet zien dat ze gevonden had. Suske en Wiske en de Glunderende Gluurder. Ik denk dat ik toen voor het eerst een ‘vies stripboek’ onder ogen kreeg en dat dat ook meteen de meeste indruk heeft gemaakt. Later vond ik bij een stripminnende oom nog meer van dergelijke vunzigheden met titels als ‘seks in smurfenland’ en ‘de sex avonturen van Lucky Luke’. Dit verklaart waarschijnlijk mijn fascinatie voor sex en strips. Rooie oortjes krijg ik er niet gauw meer van, maar voor de brutale, vrouwonvriendelijke strips van Robert Crumb blijf ik altijd een zwak hebben.

Op je MySpace-pagina lees en hoor ik dat je behalve stripmaker ook een veelzijdig muzikant bent. Je schrijft je liedjes, zingt ze, speelt gitaar, bas, toetsen en programmeert de drums. Maar als ik mijn vertroebelde geheugen mag geloven, heb je me ooit verteld dat we jou op het podium niet zullen zien optreden. Zijn we een beetje verlegen...?

Dat ik niet zo snel op het podium te vinden zal zijn heeft meer met perfectionisme te maken dan verlegenheid. Wanneer ik muziek opneem kan ik fouten gewoon herstellen tot het naar tevredenheid klinkt. Live ben je overgeleverd aan een publiek dat niet zit te wachten op iemand die zegt ‘wacht… dat doen we even opnieuw’ voor de 9e keer. Ik vind het ook leuker om muziek te maken dan om het voor te dragen. Toch begint het de laatste tijd weer een beetje te kriebelen en overweeg ik om een singer/songerwriter setje in elkaar te knutselen. Maar daar kan ik geen garanties voor geven.

Je gaat wel optreden (als stripmaker) tijdens de Nijmeegse nachten in het Lindenberg-theater op het Wintertuin-festival 2007. Net als je collega's Bert Bleek, Roel Venderbosch en ondergetekende. (Bert en jij op 30 november, Roel en ik op 1 december.) Heb jij al enig idee wat je daar aan tekenwerk gaat fabriceren?

Nee. Ik laat het volledig over me heenkomen (en dat klinkt misschien geiler dan ik het bedoel). Ik zorg er voor dat ik er op tijd ben en roei dan wel met de riemen die ik heb (en hopelijk zijn dat dikke zwarte stiften). Natuurlijk zal ik het niet laten om wat borsten, billen en of piemels te tekenen, want ik neem aan dat men dat van mij verwacht. Zo niet, dan geeft dat vast ook wel weer een leuke situatie.



Oké, nu even de vraag die alle lezers van Strips in Gelderland op de lipjes (die van boven) brandt: hoe vaak doe jij het...?
(Een strookje John & John tekenen bedoel ik. Voor alle duidelijkheid. Mogen we je favoriete strookje zien?)


Ik heb een flinke tijd 3 (gratis) strookjes per week getekend, maar dat heb ik sinds een jaar of wat teruggebracht naar 1 per week (elke maandag).
En ik heb niet duidelijk 1 favoriet strookje, maar ik heb zelf wel een voorkeur voor de absurdere grapjes. Om onderstaand stripje kan ik nog steeds wel gniffelen. Vooral omdat je ‘m twee keer moet lezen voor de grap valt.



Heb je enig idee wat voor publiek je strips leest? Ik begreep dat meisjes (en ik ook) vooral gecharmeerd zijn van je lekker doorleefde balpenschetsjes.

Ik heb een redelijk divers publiek, maar een groot deel bestaat denk ik uit scholieren en/of nerds. Dat zijn althans de mensen waar ik de meeste fanmail van ontvang. De schetsjes vallen inderdaad vaak erg goed. Ik ben er ooit mee begonnen toen er op ons kantoor een flinke lading foutieve visitekaartjes achterbleven. Die waren lekker compact en hadden precies het juiste formaat voor tussendoor-schetsjes. In het begin enkel nog met balpen vervaardigd, maar later wilde ik er steeds meer kleine ‘kunstwerkjes’ van maken waardoor de frequentie weer afnam. Als ik ze terugkijk scheppen ze wel een aardig beeld van hoe mijn hersens een beetje opgebouwd zijn en ik vraag me gelijk ook af of ik dat wel moet vertellen wil ik ooit nog een vriendin krijgen…



















Heb je nog een pittig Gelders stripnieuwtje voor de lezers van Strips In Gelderland of wil je hier graag nog wat kwijt?

Ik ben heel slecht op de hoogte van wat er zich in stripland afspeelt. Behalve de strips van enkele collega’s, Jim Woodring en Dave Cooper lees ik heel weinig strips. Ik heb hooguit nog een handige tip voor iedereen die dit leest. Wordt gelukkig! Dat zal je goed doen.

John & John
Dio MySpace-pagina

Geen opmerkingen: